Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit 2017 weergeven

Een divers en kleurrijk voorjaarsnummer staat op stapel

Rond de feestdagen en aan het begin van het nieuwe jaar is het goed mijmeren over wat op stapel staat, dit zeker in de boekenwereld - de pennen worden in januari weer geslepen - wat kunnen we verwachten? Wie de facebookpagina van Bühne volgt en deze site heeft al vele namen die intekenden op het komende voorjaarsnummer maart/april 2018 voorbij zien komen. Reindert Brongers, Maran Olthoff, Mathilde Renes, Wieke Mulier, Jan de Rooy, Robbert Jan Swiers, Maria Janssen en Marlène Hommes zijn een aantal onder hen.

Poëzie, het essay en het korte verhaal zijn weer goed vertegenwoordigd in het komende nummer!






Alfred Krans, Eric Klarenbeek en Paul Dentz laten ook weer van zich horen in het komende nummer, Frank Heine heeft een bijdrage toegezegd, het duo Merik van der Torren/Hein Heine kondigde zich aan voor een verhaal met een begeleidend gedicht. Maarten Barok komt daarnaast met een aantal gedichten. Zoveel auteurs, zoveel toonzettingen: er staat met andere woorden weer een divers en kleurrijk…

De sfeer van vroeger tijden in de verhalen van Robbert Jan Swiers

Robbert Jan Swiers (Middelburg, 1959), is een echte verhalenverteller. Al meer dan vijftig titels staan op zijn naam, waarbij opvalt dat hij actief is op het gebied van verschillende genres: hij schrijft kinderboeken en naast verhalen en romans schrijft hij over archeologie, natuur en geschiedenis. In zijn verhalen gaat hij vaak terug naar vroeger tijden, waarbij hij onmiskenbaar sfeer weet op te roepen.

In De vaalheid van Oscar Redoute, een verhaal dat Swiers inleverde voor het komende voorjaarsnummer, gaan we terug naar Nice in het begin van de twintigste eeuw. Er zijn grote verschillen tussen de flanerende welgestelden die daar vaak voor langere tijd verblijven om te kuren, en de onderlaag, de armen. Redoute verdient zijn geld als spiritist en houdt - volledig overeenkomstig de mode in die tijd - sceances. Hij is een rasopportunist die eens besloten heeft dat hij de wereld toch niet kan veranderen. Dan maar 'rijke dames van hun overtollige geld afhelpen'. Tot het verhaal ee…

Wieke Mulier en het verzet tegen conventies met een knipoog

Wieke Mulier is een veelzijdige persoonlijkheid die carrière maakte in de wereld van het theater. Opgeleid aan een toneelschool in Londen, kent een flinke generatie vóór ons haar naam van de vele gezelschappen waar ze met name in de jaren '60 en '70 aan verbonden was. Tegelijkertijd verwierf ze naamsbekendheid door haar vele optredens als hoorspelactrice - een geliefd en veelbeluisterd genre in een periode waarin de televisie nog in opkomst was. Maar nog steeds treedt Wieke Mulier op - vorig jaar nog vormde ze de spil in een poëzie voorleesmarathon van wel vijf uur.

De verhalen die Wieke Mulier later is gaan schrijven getuigen van een hekel aan vanzelfsprekendheden in taal en gedrag en van een hekel aan conventies - dit alles met een knipoog. Ze houdt met andere woorden van relativeren. Dit wordt bijvoorbeeld goed zichtbaar in het verhaal De Boten, ingeleverd voor het komende voorjaarsnummer van Bühne. In dit verhaal keert Fred Blonks zich tegen uitzonderingen die gemaakt word…

Doede Nauta: gedicht op Sebrenica

Doede Nauta (geb. 1934) heeft een lange (internationale) wetenschappelijke carrière achter zich. Hij studeerde filosofie en wiskunde - promoveerde in Leiden  - werkte als wetenschapper onder meer in Togo en was vanaf 1979 een lange periode hoogleraar logica aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. We mogen aannemen dat literatuur en vooral poëzie altijd zijn warme belangstelling had, al publiceerde hij pas later zijn eigen gedichten. In 2016 verscheen van hem bij Aspekt Op dood en leven - een krans van gedichten.

Dat zaken die spelen in de actualiteit hem raken, blijkt onder meer uit het gedicht Sebrenica - gepubliceerd in het najaarsnummer van Bühne:

Sebrenica

jij treurbron trooster zuster
voor de vrouwen -
verlaten lig jij
geen huis geen wilg geen weg

als steen
lig jij
op het rusteloos gesuste geweten van holland

wie adem heeft nog
en stem
hem reikt geen woord -
alleen steen getuigt

waar mensen de
mensen dood zwijgen
getuigt steen
waar zij niet meer zijn - de mensen -
getuigt een steen

De getekende wereld van Mathilde Renes

Beeldend kunstenaar/historica Mathilde Renes tekent al vanaf 1997 dagelijks haar leven. Al twintig jaar tekent ze iedere dag een gebeurtenis van de dag daarvoor. De tekeningen zijn vaak geestig, soms droevig - we leven mee met het overlijden van dierbare huisdieren - af en toe ernstig of tot nadenken stemmend.


Maar niet alleen haar dagboek houdt Mathilde bij, ook borduurt ze - vaak óók met haar leven als onderwerp - en maakt ze groter werk. Voor het komende voorjaarsnummer van Bühne heeft ze een getekend Selfie toegezegd, en daar is de redactie blij mee.

Wat maakt de dagboektekeningen interessant voor anderen - is een vraag die toch opkomt. Net als bij tekst: wat maakt een persoonlijk dagboek voor anderen boeiend om te lezen? De tekeningen van Mathilde stijgen uit boven het particuliere doordat met een scherp oog juist het alledaagse wordt vastgelegd, een herkenbare alledaagsheid, waardoor de gebeurtenissen doordat ze zijn vastgelegd iets bijzonders krijgen.


Om twintig jaar dagboekte…

Maria Janssen over het oog van de orkaan

In september woedde orkaan Irma met een onvoorstelbare kracht over Sint Maarten. De gevolgen zijn nog steeds voelbaar en merkbaar: de ravage was en is met geen pen te beschrijven. Het bracht Maria Janssenterug in de tijd. In 1995 woonde ze op Sint Maarten, het jaar waarin orkaan Luis over het eiland raasde:

'Als een snel draaiende cirkelzaag kwam het natuurgeweld via the Weather Channel op St. Maarten afgestevend. Een donkere punt in het midden gaf het oog van de orkaan aan. Hurricane hunters, kleine vliegtuigen, vlogen dwars door dat oog heen en konden met hun meetapparatuur bepalen, hoe snel en hoe dicht de orkaan het eiland zou naderen.'

Als de orkaan het eiland heeft bereikt, zoeken Maria en haar vier vrienden een veilig heenkomen:

'De stroom was uitgevallen, de radio zweeg, de telefoon gaf geen pieptoon meer. We zaten op een eilandje temidden van lawaai en geweld. (...) We zochten onze toevlucht in de slaapkamer, zaten met z'n vijven stil op het grote tweepersoonsb…

Natuur en vrijheid bij Marlène Hommes

In de verhalen van Marlène Hommes, (1941, Maastricht), speelt de natuur een belangrijke rol. Publiceerde zij eerder in Bühne het verhaal Macht der seizoenen, voor het komende voorjaarsnummer komt ze met Het dal der olifanten. Ook in dit verhaal wordt weer een atmosfeer van beklemming opgeroepen, waarbij de natuur - of liever - natuurvisioenen worden verbonden met een opgaan in de natuur, in een beeld dat een weg opent naar vrijheid. De vrouw in Dal der olifanten wordt door een hij waar ze alles van te vrezen heeft van haar vrijheid beroofd. En dan komt het visioen.... een innerlijk ontsnappen.



"Schrijven is voor mij een vorm van communicatie; in verbinding komen met mijn innerlijk wezen", kunnen we lezen op de site van Marlène Hommes. En: "Groeide op met verhalen, sprookjes en toneel". Hommes, die een flink aantal boeken en ook gedichtenbundels op haar naam heeft staan, verbindt de wereld van de sprookjes en sagen met het aardse: in het verhaal is ontsnapping moge…

Presentatie van het najaarsnummer in Amsterdam: een mooie afspiegeling van Bühne

Zondag 29 oktober werd het najaarsnummer feestelijk gepresenteerd in de OBA, (openbare bibliotheek Amsterdam), Locatie Roelof Hartplein. Bert van Galen, die daar maandelijks een cultureel programma samenstelt en presenteert, was gastheer, locatiemanager Els Hendriks gastvrouw. 


De opkomst was enorm, de intieme leeszaal van de bibliotheek bood plaats aan ongeveer 40 gasten: Bühne heeft géén programmatische uitgangspunten en wil letterlijk een 'Podium' zijn voor zowel aankomende, als meer ervaren auteurs. De middag gaf hier een goede afspiegeling van. 











Pieter Sparre over weemoed en omzien: wat overblijft

Pieter Sparre, (pseudoniem van Pieter Vroegop), had voordat hij zich wijdde aan een schrijverschap een langdurige carrière in de onderwijswereld. Als scheikundige stond hij jaren voor de klas, daarnaast specialiseerde hij zich in onderwijskunde en nam hij uiteenlopende adviserende taken op zich. Ook gaf hij aan de universiteit in Leiden les aan aankomend docenten. Is het toeval dat zijn nieuwe roman zich afspeelt in universitaire kringen?

Binnenkort verschijnt van Sparre zijn vierde roman, die feestelijk in Leiden ten doop zal worden gehouden. Na Onderhuids, De troost van een lichaam en Gevangen, focused Wat overblijft op de herkenbare thematiek van een omzien naar vroeger, aan de hand van een recente gebeurtenis, ontmoeting of voorval in het heden. Iets of iemand triggert en voert terug naar het verleden: wat is er over van de idealen van toen? Is het leven geworden wat toen werd verwacht? In Bühne een voorproef:

'Na bijna twintig jaar ga ik Johanna weer zien. Ze krijgt een onders…

Noud Bles en het spel met intertekstualiteit: mijn vriend Jurriaan

Zaterdag jongsleden 14 oktober werd de nieuwe roman van Noud Bles gepresenteerd: De verborgen hand. In het komende Bühne nummer geeft hij een voorproef, voor degenen die nog aarzelen het boek aan te schaffen. Het gekozen fragment voorspelt in ieder geval een knap staaltje intertekstualiteit, doordat de basis, het frame, wordt gevormd door een bestaande toneeltekst van Sam Shepard: The unseen hand uit 1972. De Amerikaanse toneelschrijver Shepard, geboren in 1943, overleed in juli van dit jaar. (bron: Wikipedia). Noud Bles moet dus gewerkt hebben aan dit verhaal kort voor - en/of na het overlijden van Shepard, wederom een 'verborgen' verwijzing...

In Mijn vriend Jurriaan wordt een Peter, de verteller van het relaas, een trouwe vazal van de acteur Jurriaan, die hem vraagt, ja bijna smeekt, de toneeltekst The unseen hand van Shepard voor hem op te sporen. Als dit lukt - er wordt onderhandeld over een vertaling - is er in de tussentijd een doodvonnis over Jurriaan geveld: hij heef…

Never a dull moment op een uitgeverij

In twee brievenboeken uit 2008 en 2010, waarin de correspondentie is gebundeld uit 2007 en 2008 tussen Perry Pierik en Wim Huijser wordt een tipje van de sluier onthuld over het uitgeefvak. Contacten tussen auteurs en uitgever zijn vaak hilarisch. Bekend is bijvoorbeeld van Gerard Reve dat hij vanwege een conflict het huis van Van Oorschot in brand dreigde te steken. Van Willem Frederik Hermans is bekend dat hij óók geen gemakkelijke man was in het contact met zijn uitgever. Meer recent is er bij Querido een complete leegloop geweest van kinderboekenauteurs. Het diplomatieke vermogen van een uitgever wordt soms tot het uiterste getergd, en dat terwijl de beslommeringen van alledag ook vaak om geen uitstel vragen. Is het beroep van uitgever dan nog wel begerenswaardig? In ieder geval gaat op: Never a dull moment. En al die nieuwe boekpublicaties geeft toch ook vaak een kick.


Onmisbaar op een uitgeverij is in ieder geval een stevige achterban. Bij Aspekt is dit Sylvia Kamerbeek die all…