Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Aanbevolen

Over het oog van beeldend kunstenaar Annette Ong: rubriek Kunst in beeld

In het vorige maart/april nummer werd de rubriek Kunst in beeld geïntroduceerd. In ieder nummer neemt Hans Sizoo de lezer mee naar een werk van een bekende of minder bekende kunstenaar. In het komende nummer draait een korte schets - overpeinzing zo men wil - van Sizoo rond het werk van Annette Ong, (1951, Haarlem). In het bijzonder een werk dat Sizoo als titel 'Dakraam' meegeeft wordt door hem uitgelicht.

"Haar oog is gericht op werkelijkheden die vooral door abstracte visuele waarden uitdagen tot een verbeelding"...

Sizoo laat zien dat Ong iets dóet met de haar omringende beelden in het dagelijkse leven, waardoor er als het ware een dimensie overheen wordt gelegd. Dit binnen een bijzondere, creatieve omgang met kleur.

Een aanwinst voor Bühne, deze rubriek. (MdB)
Recente posts

Het hachelijke van schrijven over Bach: een polemiek in Bühne

Vooraankondiging: polemiek in het voorjaarsnummer

Over de grootmeester van de barok Johann Sebastian Bach, (1685-1750) is veel geschreven - hele bibliotheken en nog blijft het genie Bach raadselachtig. Wim Faas, die zich naast zijn werk in de GGZ specialiseerde in onder meer Bach, schreef een aantal boeken over zijn leven en werk. Dansen met Bach verscheen in 2013 en in 2016 publiceerde hij bij Aspekt Bach en de Italiaanse barok. Een derde Bach-studie staat dit jaar op stapel.

Celeste Lupus, pseudoniem van Roelof Hendrik Bos, publiceerde vorig jaar bij Aspekt een boek met de prikkelende titel Bagger over Bach en Beethoven. Celeste Lupus is én oud-advocaat, én een goed ingevoerd en geschoold musicus. Men verwacht dus dat hij weet waarover hij het heeft als het gaat over Bach. Maar niet alleen de titel ging Wim Faas te ver, ook stukken van de inhoud.

Een zichzelf respecterend literair/cultureel tijdschrift ruimt plaats in voor de polemiek. Wim Faas is bezig aan een stuk tégen het boek v…

Bühne: een kleurrijk en betrokken podium - terugblik bij het komende nummer

Nummer elf van Bühne - het komende september/oktobernummer - gaat bijna in de maak. De kopij is verzameld, de meeste auteurs die aan dit nummer meewerken kunnen nauwelijks wachten. Toch duurt het meestal nog even: we plannen rond half oktober verschijnen. Leuk dan ook om even terug te kijken naar de tien voorgaande nummers, vanaf najaar 2014.


Zit u al ergens tussen? Vanaf het begin wordt het signatuur van Bühne gekenmerkt door een podium te bieden aan beginnende en meer ervaren auteurs. Van sommigen verscheen juist hun eerste boek - roman/bundel essays/gedichten - anderen hebben al een oeuvre opgebouwd. Ook zijn er auteurs die hun pen juist voor Bühne slijpen, zonder verdere publicatiedrang. Het maakt dat het tijdschrift, dat gemiddeld uit rond de 145 pagina's per nummer omvat, leuk is om te lezen. Dat staat tenminste in de meeste recensies. Leuk en afwisselend zijn de meest gehoorde kwalificaties. Ook wordt het aantrekkelijke uiterlijk regelmatig genoemd en dat is ook zo. Ieder …

Peter Leemeijer over een onverwachtse klant: ook sjagrijn heeft een prijs...

Peter Leemeijer heeft een lange staat van dienst in de journalistiek. Hij werkte onder veel meer voor De Wereldomroep en het ANP, voor de AVRO en RTV Amstelveen. Momenteel beheert hij samen met collega's het digitale platform INZUID voor Amsterdam Zuid. Daarnaast is hij medebedenker van tv-formats voor een mediaproductiehuis. Bijzonder is dat Leemeijer als schrijver van fictie debuteerde in Bühne. Zijn verhaal 'Het pakje' smaakte naar meer, vandaar dat hij in het komende nummer met een vervolg komt.

.

In het verhaal 'Wordt u al geholpen' draait het opnieuw om een algemeen, herkenbaar gevoel... Er is een buurtwinkel waar niemand eigenlijk omheen kan...altijd handig voor kleine, vergeten boodschappen. De zaak is al ruim dertig jaar in handen van dezelfde eigenaar die ook achter de toonbank staat. Alleen: de man is áltijd sjagrijnig. Dan krijgt het verhaal iets van suspense...is er iemand in de winkel die hem daarop aanspreekt, of kijkt de winkelier voor het eerst in de…

Ruud Alers over een reünie met een zwart randje...

Wie heeft er in zijn of haar leven niet een keer mee te maken: een reünie...van school, van een vroegere werkkring...van een vereniging die een lustrum viert...Ieder kan de kriebels in de maagstreek die dat oplevert invoelen: de tijd is verstreken...namen komen terug in het geheugen...gebeurtenissen...en wat rest is een uitbundig versierde partylocatie en het gevoel ook weer weg te willen. Zo vergaat het de meesten tenminste. In het verhaal Naakt van Ruud Alers begeeft Wanda zich naar een middelbare schoolreünie ter gelegenheid van het tiende lustrum. Ze leek altijd de wind mee te hebben gehad, komen we te weten via Josè, een vroeger klasgenootje. Knap van uiterlijk, afkomstig uit een niet onbemiddeld gezin...ze danste door het leven en werd fotomodel.


Dan maakt Steven zijn entree. Wanda weet nog goed hoe ze een oogje op hem had, maar niet durfde want hij had al verkering. Nog steeds vindt Wanda hem een aantrekkelijke man en er ontspint zich een flirterig gesprek tussen de twee. Ook …

Bert van Galen over de Gouden Eeuw in de Zaanstreek

De rubriek #Locatie in het komende najaarsnummer belooft ook deze keer bijzonder te worden want Bert van Galen kondigde aan het te willen hebben over een vergeten stuk geschiedenis: de Gouden Eeuw in de Zaanstreek. Vergeten doordat algemeen wordt aangenomen dat in de 17e eeuw het centrum van de grote bloei in handel en industrie lag in Amsterdam. De Zaanstreek echter, vlakbij Amsterdam, leverde de meeste inventieve kooplieden en ondernemers. Hier bevond zich het centrum van de handelsscheepsbouw en hier waren in de periode van het hoogtepunt van de handelsactiviteiten 600 windmolens actief voor industrie doeleinden. (bron: site over de geschiedenis van de Zaanstreek)


Hoewel de rubriek #Locatie bedoeld is voor één specifieke locatie die voor de auteur van dienst betekenisvol genoeg is om uit te lichten, is de invulling van Bert van Galen zeker creatief: de Zaanstreek als een vergeten historische locatie.... In het dagelijks leven is hij journalist/hoofdredacteur van radio Zaanstreek e…

Ries Rowaan over Van oude mensen...

Ries Rowaan is historicus met als specialisme Europese geschiedenis. Hij leverde talloze bijdragen aan essaybundels en ook verzorgde hij zelfstandige publicaties op zijn vakgebied. Maar ook mag hij zich graag begeven op het terrein van de fictie, zoals blijkt uit zijn inzending voor Bühne. In het verhaal Na al die jaren gaat het om wat - niet - wordt uitgesproken - wat misschien niet meer hoeft te worden uitgesproken - omdat er een 'weten' is, zonder het te benoemen. Het décor is een bar in een luxe bejaardenresort met de pompeus aandoende naam Residence des Quatre Fleurs de Philippeville - och...wordt ergens opgemerkt...het tehuis zou evengoed 'Avondrood' hebben kunnen heten... De twee vrienden Dik en Ferdinand gedenken onder het genot van de nodige glazen bier en wijn hun jarenlange vriendschap, die ver teruggaat op het verleden. Dan komt Grace ter sprake, de overleden echtgenote van Ferdinand. Het lijkt er even op dat Dik meer van haar weet....maar is dat zo...of ni…