Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Aanbevolen

Wandelen als meditatie: Jan Kleefstra en het landschap

Recente posts

Oogst van vier jaar eigenzinnig literair tijdschrift: Bühne als wervelend podium

Sinds het verschijnen van het eerste nummer van Bühne in het najaar van 2014 trokken talloze auteurs van uiteenlopende signatuur aan de lezer voorbij - vanaf het prille begin kan het tijdschrift rekenen op inzendingen van zowel beginnende, als meer gevestigde auteurs van proza, poëzie, essays en van zomaar losse gedachten...

Er zijn ook alweer twee geanimeerde en goed bezochte presentatiemiddagen geweest in de OBA aan het Roelof Hartplein in Amsterdam. Als er één ding duidelijk wordt tijdens die presentaties is dat Bühne een podium biedt aan kwaliteit & karakter samen - de meesten die optreden en een bijdrage verzorgen in het tijdschrift zelf hebben niet zelden een lange staat van dienst in de letteren en ook iets te melden. Namen als: Noud Bles, Reinold Widemann, Janice Deul, fashionactiviste, Hans van Willigenburg,journalist/auteur/uitgever, Reindert Brongers, Maran Olthoff, over Roald Dahl, en vele anderen wisten en weten de aandacht van het publiek vast te houden. Het is dan …

De wraak van Thomas Bernhard op Oostenrijk

Het is altijd mooi wanneer door Bühne een auteur naar voren wordt gehaald die in de vergetelheid dreigt te raken. In de jaren '80 had bijna iedere student wel iets gelezen van Thomas Bernhard, (1931-1989), of in ieder geval van hem gehoord. Zijn nihilisme was in die individualistische periode in de mode en in ieder geval was hij goed voor een rel.



Aanleiding voor Reinold Widemann om een essay te wijden aan Thomas Bernhard, die hij duidelijk bewondert, is de grafschennis die plaatsvond op 12 februari 2014 op het Grinzinger Friedhof bij Wenen. Vijfentwintig jaar na de dood van Bernhard verwijderde een onverlaat de grafplaat. Maar Bernhard had zich niet bepaald geliefd gemaakt in Oostenrijk, aldus Widemann, het land dat hij vervloekte door testamentair te bepalen dat zijn toneelstukken daar 50 jaar lang na zijn overlijden niet mochten worden opgevoerd.

Zou de jeugd bepalend geweest zijn voor het zwarte wereldbeeld van Bernhard en voor zijn haatverhouding met Oostenrijk, het land waa…

Ezra de Haan over de zeeslag bij Navarino

Misschien weggezakt uit het collectieve geheugen is dat Griekenland meer dan drieënenhalve eeuw Turkse overheersing heeft gekend: van 1453 tot 1827. In dat laatste jaar vond er een grote zeeslag plaats tussen de geallieerden Engeland, Frankrijk en Rusland aan de ene kant en een imposante Turks-Egyptische vloot aan de andere. Ezra de Haan, (pseudoniem voor Peter de Rijk), die altijd wel bijzondere belangstelling heeft voor verzonken geschiedverhalen, bezocht de plek waar deze op 20 oktober 1827 plaats vond bij het vestingcomplex Palamidi in de baai van Navarino, nu Nauplion.



Hij schrijft er boeiend over. Het moet een enorm spectakel zijn geweest, een waarlijk schouwtoneel, als het niet zo'n dramatisch bloedig gevecht was met vele slachtoffers. De laatste zeeslag met zeilschepen in de negentiende eeuw eiste vooral vele mensenoffers aan Turkse zijde: meer dan 5000 lieten het leven en vele schepen werden tot zinken gebracht.

Vanzelfsprekend bevat ook dit verhaal van De Haan een aardi…

Het broeit in de verhalen van Ruud Alers

In de verhalen van Ruud Alers is meestal meer aan de hand, dan aanvankelijk lijkt...Publiceerde Alers een jaar of twee terug zijn roman In de schaduw van de Karawanken, in Bühne beproeft hij zich in het korte verhaal. Voor het komende nummer gaat het over een haak aan het plafond, al lijkt deze in beginsel van ondergeschikt belang, zelfs lang niet opgemerkt door de bewoners Karel en Lisa.

We gaan terug naar de jaren '80, Rotterdam, het Lubbers tijdperk neemt een aanvang. Karel, een net afgestudeerde twintiger, is in een onderwijsbaan gerold. Als hij op een feestje Lisa ontmoet en het klikt, besluiten de twee samen te gaan wonen als er plek vrijkomt in een studentenhuis. Landerigheid kenmerkt de sfeer in dit verhaal, dat zich langzaam ontvouwt. Met één been nog in het studentenleven en met het andere gesetteld in een bestaan waarin de vraag zich al snel aandient of er niet meer uit het leven valt te halen. Karel betrapt zich erop dat hij steeds vaker aan Fabiënne denkt, een huisge…

Mei 1968 Parijs vanuit een ooggetuigenverslag

Geschiedenis, als reconstructie en duiding achteraf, is gelaagd. Bijzonder van ooggetuigenverslagen is dat een of andere mijlpaal in de geschiedenis meestal achteraf als zodanig is geduid - bij degenen die de gebeurtenis van nabij meemaakten, leefde dat besef nog niet.

Mei 1968 is de geschiedenis ingegaan als hét revolutiejaar, het jaar van de studentenrevolte en de opstand der horden. Hélène Jolles was erbij in Parijs, maar dan vanuit het perspectief van iemand die het leven zo goed en kwaad als het ging probeerde voort te zetten. Zoals haar verslag van die maand leest - ingeleverd voor het najaarsnummer van Bühne, werd ze er in wezen door overvallen.

Als tweeëntwintigjarige Neerlandica, nét getrouwd, trok ze met haar kersverse echtgenoot naar Parijs. Ze bewoonden een piepklein appartementje in het 6e arondissement, vlakbij Montparnasse. Een douche werd provisorisch gemaakt van een wasbak en een doucheslang aan de keukenkraan. Er moest hard gewerkt worden: Hélène maakte dagen van 9 …

Verrassende inzendingen: dr. Bère Miesen

Een literair cultureel tijdschrift moet open staan voor inzendingen uit onverwachtse hoek. Dat levert leuke verrassingen op. Zo werd er een gedicht ingezonden door dr. Bère Miesen (Maastricht, 1946), die, zo leerde ons het begeleidende woord, klinisch psycholoog is met als specialisme psychogerontologie. Vanaf begin jaren '70 verrichtte hij zelfs baanbrekend werk op dit terrein door onder meer de instelling van een 'Alzheimer café.' Velen krijgen in hun leven te maken met de verzorging voor naasten met Alzheimer, ofwel dementie. Vooral de laatste jaren is hier steeds meer aandacht voor gekomen. Bère Miesen brengt met publicaties hierover enige verlichting, maar ook schrijft hij gedichten. 
Anne
op weg naar Anne verdwijnt al snel de Randstad mijn wens jou aan te raken neemt het sturen langzaam van mij over de eerste foto van je gezicht een landschap zonder rimpels
nog ken ik je niet eerst moet ik Drachten langs Ureterp en Frieschepalen reizen met de zon onder de wolken door …