Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit augustus, 2017 weergeven

Bert van Galen over Steven Barends: van heel erg fout naar een curiosum

In Europa bestaan schimmige clubs - met individuen die eruit springen - van Holocaust ontkenners en hardnekkige verdedigers van het fascisme en/of nationaal-socialisme. Het is hilarisch, vaak erg curieus, als het niet ook zo gevaarlijk was, want uitlopers van deze ideologieën zijn terug te vinden in politieke programma's waar een foute lucht omheen hangt. In Nederland is Florrie Rost van Tonningen-Heubel - weduwe van -  bekend geworden als iemand die tot haar overlijden in 2007 het Hitleriaanse gedachtegoed bleef verdedigen. Een collega van haar was Steven (Samuel) Barends over wie Bert van Galen een informatief en lezenswaardig essay schreef voor het najaarsnummer: Steven Barends, een leven lang extremist.



Barends, (1915-2007), die opgroeide in een vrij kleurloos, zeer christelijk gezin, wilde kennelijk het verschil maken. Hij sloot zich aan bij de fascistische groepen in de jaren '30 en werd min of meer "beroemd" - met name in eigen kringen - door zijn vertaling i…

R. J. Alers over de laatste verblijfplaats van Louis Couperus

Bij Louis Couperus (1863-1923) denken de meesten meteen aan Den Haag, decor van zijn deels autobiografische familie-epos De boeken der kleine zielen. Geboren in een statig pand op de Haagse Mauritskade, zou hij regelmatig naar deze stad terugkeren. Zijn vader liet er een huis bouwen waarin Couperus later ook een poosje woonde. Het voormalige Nederlands Indië is óók onlosmakelijk verbonden met Couperus, zoon van een raadsheer die daar vele jaren was gestationeerd. Van zijn negende tot zijn vijftiende bracht Couperus door in Nederland Indië, een periode die hem blijvend zou beïnvloeden. We danken er onder meer de roman De stille kracht aan.

Voor de rubriek #Locatie in het komende najaarsnummer diepte R.J. Alers (Ruud) een bij sommigen minder bekend stukje geschiedenis op van Couperus. De auteur die ook graag langere periodes buiten Nederland verbleef, onder meer in Parijs, Brussel, Rome, Florence, Nice en Londen, bracht zijn laatste levensdagen door in De Steeg gemeente Rheden, waar hi…

Dichten over tijd en vergankelijkheid: Tine Hertmans en Frank Heine

Van de dichteres Tine Hertmans verscheen onlangs de bundel Dansen in het zonlicht, gedichten over leven en liefde. Hertmans, die door een publiek van kenners graag wordt gelezen, geeft met deze titel een positief signaal af. De mens is primair gericht op 'Over-leven' en liefde is daarbij een essentieel ingrediënt. Dit weerhoudt haar er niet van om ook weemoed in haar werk te laten doorklinken, vooral daar waar het gaat over tijd - de tijd als een constante in ons bestaan en die ervoor zorgt dat het leven nooit volledig vrij kan zijn van het besef dat ons leven vergankelijk is. In het voorjaarsnummer van Bühne verscheen ondermeer haar gedicht hierover:

tijd

in het timbre van de dagen
die vervlakken en vervagen

op het ritme van de tijd
dans de salsa, heb geen spijt

van het niet geleefde leven
we zijn hier allen maar voor even

op dit kosmisch punt aanbeland
op de blauwe planeet gestrand

met een universeel gegeven
gewond of niet, verder leven

met een ticket zonder retour
ligt ons …

Een dichter die ons beelden schetst - Jan Kleefstra en poëzie op het laagland

In het vierde nummer van Bühne - voorjaar 2016 - verscheen van Jan Kleefstra een essay over Samuel Beckett. Kleefstra, die diverse kunst disciplines beoefent waaronder muziek, film en beeldende kunst - laat zich als schrijver/dichter niet eenvoudig lezen. Maar eenmaal opgenomen in de tekst, komt er een rijk, veelkleurig palet tevoorschijn. Intussen publiceerde hij de bundels Raaf verwantschap,Melkdruppen en Een mistval om het rumoer.


Voor het najaarsnummer schreef Kleefstra een Lofzangbrief aan het Lage Midden, met als waarschuwende titel De teloorgang van het land. Hij gaat hierin een dialoog aan met de natuur, de aarde, die hij als het ware aanroept:

'Lang heb je je maar weinig om jezelf gemoeid. Waarom zou je ook. Er werd goed voor je gezorgd. Je bruiste van het leven. Je bekommerde je speels om de elementen en fungeerde voor de mens vooral als decor in de schijnbare achteloosheid van het bestaan. Alsof het licht toen veel lichter was en de stilte nog gedragen. Het is pas sinds…