Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit oktober, 2016 weergeven

Irma Lohman: een selfie voor later

Het is iedere keer weer bijzonder om te lezen wat - meestal vrouwelijke - auteurs maken van de vaste rubriek #Selfie in Bühne. "Achter iedere Selfie schuilt een story" opent Irma Lohman haar rubriek in het najaarsnummer 2016. "Mijns inziens getuigt een Selfie van lef", vervolgt ze. "Je kwetsbare 'zijn' op de gevoelige plaat vastleggen is in mijn ogen moedig." Ieder mens draagt geheimen in zich mee, met een Selfie laat iemand toch éven, voor een kort moment, 'zichzelf' zien.

Irma Lohman is gewend aan het podium: ze volgde een opleiding aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en is nog steeds een veelgevraagde zangeres bij talloze evenementen. In de kringen van Joop van den Ende is ze geen onbekende.


Wie kennismaakt met Irma ontdekt al snel te maken te hebben met een gevoelige, bevlogen en invoelende vrouw die op een zeker moment haar leven krachtig ter hand heeft genomen en letterlijk in haar kracht is gaan staan. Het heeft levensless…

Mutter Courage en het grijze gebied tussen goed en kwaad

Celeste Lupus (pseudoniem voor de jurist en oud-advocaat Roelof Hendrik Bos) schrijft korte schetsen die niet zelden gaan over levensdilemma's. In Sebastian Haffner, het Stockholmsyndroom en Bertolt Brecht werkt hij in een essay het probleem van de vrije keuze uit.  Een 'Stockholmsyndroom' is een overlevingsmechanisme: uit zelfbehoud identificeer je je in dat geval dusdanig met je geweldenaar in welke vorm dan ook, dat je op den duur verbeeldt dat je leeft in vreedzame co-existentie. Sebastian Haffner heropende in 2000 de goed/fout schuldvraag in de Tweede Wereldoorlog, door te stellen dat de Duitsers niet vrijuit gingen - ze hadden zélf de keuze gemaakt voor Hitler en waren geen willoze slachtoffers. Zijn boek hierover deed veel stof opwaaien.

De sprong naar Bertolt Brecht lijkt niet voor de hand te liggen, maar ook in zijn werk gaat het om dilemma's rond de vrije keuze: eerst het eten en dan de moraal, of andersom?



Celeste Lupus komt tot de conclusie dat goed/versus …

Ezra de Haan over Joseph Mohr bij het 200 jarig bestaan van Stille Nacht

Ezra de Haan mag zoals we weten graag over kerkhoven dwalen, waar hij vergeten geschiedenissen in herinnering roept. Wie kan bij het graf van Joseph Mohr in het Oostenrijkse Wagrain de volgende inleiding weerstaan:

'Joseph Mohr werd op 11 december 1792 in Salzburg geboren als 'onecht' kind van Anna Schoiber, een jonge vrouw die haar geld verdiende met het doen van verstelwerk. Ze was zwanger geraakt van een soldaat en deserteur van het keizerlijke leger die haar in de steek liet voordat haar kind ter wereld kwam'.

We leren dat Mohr na deze lastige start toch nog goed terecht kwam doordat hij na het gymnasium toegelaten werd aan een priesteropleiding. Mohr schreef de tekst van het wereldberoemde lied 'Stille Nacht' omstreeks 1816. Zijn vriend en orgelspeler Franz Xavier Gruber componeerde er de muziek bij. Door bescheidenheid en een zekere achteloosheid wist men lang niet dat Mohr de schrijver ervan was.




Mohr overleed in het revolutiejaar 1848 zonder erkenning v…

Het najaarsnummer kan besteld worden!

Karel Wasch, Maran Olthoff, Puck Pierik, Reinold Widemann, R.J Alers, Berthold van Maris, Irma Lohman, Ezra de Haan, Hein Heijnen & Merik van der Torren, Celeste Lupus, Harm Wagenmakers, Sylvia Kamerbeek, Hans Dütting,  Perry Pierik, Pieter Jan Verstraete - in willekeurige volgorde maar allen maakten het vijfde nummer van Bühne vol verhalen, gedichten en het pakkende essay!

Plaats voor Romantiek?

Een vraag die zich gemakkelijk op zou kunnen dringen bij het lezen van Bühne is of er ook plaats is voor onversneden romantiek.

'Ware liefde en poëzie
dichtkunst en het beminnen
heeft men van nature in zich
leren laat het zich niet'.

Dichtte Lope de Vega (1562-1635) in een vertaling van Hans Dütting. Literatuur en dichtkunst gedijen minder bij 'En zij leefden nog lang en gelukkig'...

Romantisch is desondanks Bart Haers als hij in zijn rubriek #Locatie mijmert over het voorjaar en de jonge meisjes aan de voet van de bronzen Stevin in Brugge. Romantisch is ook Reindert Brongers die schrijft over zijn lievelingscafé in een Parijse wijk, waar hij een periode verbleef als journalist. Het is niet alles goud wat er blinkt, blijkens een titel van een bijdrage van Jaap van den Berg voor een komend nummer: 'Ik trouwde met een foute man'..." Maar vanuit een bepaald perspectief is dit toch ook weer romantisch: de drijfveer is immers liefde.




Het verhaal Gips van Ruud …

Nuttig verdwalen met Roald Dahl

In het tweede nummer van Bühne kwamen we veel bijzonderheden te weten over Roald Dahl (1916-1990). Als vaste redacteur voor uitgeverij De Fontein begeleidde Maran Olthoff jarenlang zijn boeken waardoor ze een persoonlijke band met hem opbouwde. Het leverde een schat aan anekdotes en bijzonderheden op. Dit smaakte naar meer, waardoor er in het 100e geboortejaar van Dahl een boek op stapel staat.

Het was in de geest van Roald Dahl toen Maran later verslag deed van een dwaaltocht waardoor ze ongewild getuige werd van een plechtige uitvaart: het adres waar ze meer te weten kon komen over De kunstenaarshutten van de Dooyewaard -stichting heeft ze niet gevonden. 'Dood' en 'Dooyewaard': men zegt wel dat de werkelijkheid zó bizar is, dat ie niet verzonnen kan worden...


Maar verdwalen kan nuttig zijn: de grote verhalenverteller Roald Dahl wist dat als geen ander...Als je immers altijd de weg weet, kom je nooit op de spreekwoordelijke ongebaande paden...!