Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit mei, 2017 weergeven

The Green Fields Of France

Lied voor Willy McBride - de groene velden van Frankrijk

De Eerste Wereldoorlog herdenkingen zijn nog steeds gaande. De Grote Oorlog, een wrede oorlog met alleen al in het westfront bij België en Frankrijk miljoenen slachtoffers, heeft velen geïnspireerd tot gedichten, boeken, (Remarque, Im Westen nichts Neues...), en ook liedteksten. Voor het voorjaarsnummer van Bühne vertaalde Hans Dütting een bekende ballade van Eric Bogle: The green fields of France.

'O hoe gaat het met je, jonge Willy McBride
Vind je het erg als ik naast jouw graf ga zitten
en even rust in de warme zomerzon
Ik heb de hele dag gelopen, en ik ben bijna bij het einde
En zie op je grafsteen dat je slechts negentien was
Toen je bij de grote val van 1916 omkwam
Ik hoop dat je snel stierf
En ik hoop dat je zuiver stierf
Of was het langzaam en obsceen, Willy McBride

(...)

O Willy McBride, ik moet me wel afvragen
Of zij die hier liggen wisten waarom ze dood zijn gegaan
En geloofden ze toen ze gehoor gaven aan de roep
Geloofden ze toen echt dat deze oorlog een einde aan de oorlogen zou m…

Een slaperige dag in Zutphen: de tong van Albert Einstein en die van Reve

Beroemd is de foto van Arthur Sasse, die, toen hij in het voorjaar van 1951 een foto van Einstein wilde maken, werd geconfronteerd met diens tong. Einstein, (1879-1955), had kennelijk even genoeg van alle belangstelling, maar ook lijkt hij op de foto kinds, alsof er voor een kort moment sprake was van kortsluiting in zijn hoofd - en misschien speelde hij dat.

Zou Gerard Reve aan die foto hebben gedacht toen hij op een slaperige dag in Zutphen, onderweg naar het station, zijn tong uitstak naar de voorruit van de auto waar de auteur Celeste Lupus in zat?

'Ik herinner mij die dag in een kleine provinciestad in het oosten des lands, waar voor onze auto een man op het zebrapad naar de ingang van het stationsgebouw liep. Hij was lang, schraal, nogal viezig, oud, met grijs gepiekt haar, gekleed in een vale grijze winterjas. Precies voor onze auto stopte hij zodat wij niet verder konden, draaide zich naar ons om, keek recht door de voorruit en stak zijn tong uit. (...) Ontzet zaten wij in…

Jaap van den Berg en de observatie van foute mannen

Over de spreekwoordelijke 'foute man' wordt veel geschreven, maar dit zelden vanuit het perspectief van een man zelf. Jaap van den Berg, vroeger leraar geschiedenis en biologie op een aantal middelbare scholen, houdt zich in zijn schrijven bezig met macht, en machtsmechanismen. Onvermijdelijk dat dan ook de 'foute man' voorbij komt.


In Ik trouwde met een foute man - een kort verhaal dat verscheen in het recente voorjaarsnummer - gaat het om twee typen man: de ene misgunt zijn partner succes en ontaardt het huwelijk in gruwelijke bezitsdrang. De andere - binnen een verbintenis met dezelfde vrouw - trekt zijn partner financieel leeg, waarbij hij er niet voor terugdeinst ook de familie daarbij te betrekken.

Het verhaal van Jaap van den Berg toont aan dat het begrip 'foute man' niet alleen opgaat voor vrouwen, maar óók voor mannen. Een 'foute man' straalt uiterlijk een zeker charisma uit:

...' maar in feite bezitten zij een schijncharisma. Hun praatjes …

Jan de Rooy over Spartaanse opvoedmethodes: IJzerkruid

In het literaire landschap is Jan de Rooy zeker geen onbekende. Verscheen in 2013 van hem het jeugdboek Kleine Oma, bekend werd hij in de jaren '80 en '90 van verhalenbundels en romans met pakkende titels als Hoed je voor petten en Kus mijn schoenen. Ook publiceerde hij met enige regelmaat in Hollands Maandblad, Maatstaf en Tirade.

Het verhaal IJzerkruid, bestemd voor het najaarsnummer van Bühne, is een verhaal voor volwassenen, dat toch ook kinderleed als focus heeft. Het jongetje in het verhaal krijgt pianolessen van een dame met een poëtische, tot de verbeelding sprekende naam. Haar methodes zijn echter dusdanig Spartaans, dat zijn moeder actie onderneemt. De associatie van IJzerkruid - gebruikt voor o.m. (medicinale) thee - met de pianolerares ligt niet direct voor de hand... en toch weet de Rooy juist daarmee een sterk beeld op te roepen. (MdB)


Dit pure verteltalent verdient een groot publiek - (Hans Warren schreef dit over Jan de Rooy in Vrij Nederland)

Met Hans Kooger knarsen door 'nul' en 'leegte'

Voor de vaste lezers van Bühne is Hans Kooger geen onbekende: in het tweede nummer - najaar 2015 - maakte vooral het verhaal Plastic indruk met feiten en cijfers over de oceaanvervuiling door het wereldwijde wegwerpgedrag en gebruik van Plastic.

Ook nu weer een bijzonder verhaal van Kooger, bestemd voor het najaarsnummer september/oktober: 'Knarsen door NUL en LEEGTE:

'Jan Nul had al een tijdje in het gezin van Beer en Johan een bijzondere plaats ingenomen. Jan was namelijk op een sombere dag bij Beer binnengestapt, had zich voorgesteld, en daarna geïnformeerd of zij een kamer te huur had. Beer had de boomlange kerel goed aangekeken en ja geknikt. Over de huur en maaltijden werd een afspraak gemaakt. Jan Nul sprak tijdens het ontbijt en het avondeten erg weinig, maar zei wel op een keer dat hij nul kans ook als een kans beschouwde...'

Als deze "vreemde kostganger" plotseling vertrekt, laat hij letterlijk een leegte achter. Maar dat de noties 'nul' en '…