Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit april, 2017 weergeven

Antoine Baars over schrijven en dichten

Voordat Antoine Baars begon met het schrijven van verhalen en poëzie had hij een druk bestaan in het bedrijfsleven - in het bijzonder in het bioscoopwezen. Vanaf 2012 publiceerde hij achter elkaar de zogenoemde Aäron-trilogie - een drieluik over avonturen rond Aäron uit de zestiende eeuw. Het is een historische avonturenreeks voor young adults. De behoefte om de pen op papier te zetten voor iets anders dan zakelijke post moet lang bij hem hebben gesluimerd. Dat schemert onder meer door in zijn gedicht in het voorjaarsnummer van Bühne:

'Dichterlijk, liederlijk zielengekweel,
zoals mijn meetkundeleraar
de poëzie omvatte,
gepiep van werkschuwe ratten
executeren, vierendelen of weet ik veel. (...)

Als mijn ogen konden doden,
dan was het met hem gedaan
dus verliet ik, heel ontdaan
de tempel der gemeende wijsheid,
domein der mindergoden'. (...)

Wat op school werd (aan)geleerd, aldus de ik in dit gedicht, daar kon hij niet veel mee. Het was gezwijmel met als doel het leven zelf uit te stellen…

Voorjaar en het voorjaarsnummer

Pasen is behalve een christelijk religieus feest, ook het feest van de belofte in de natuur. Alles ontspringt weer, het is zomertijd, bij sommigen is er een grote schoonmaak geweest om "paasbest" tevoorschijn te komen. Anderen verschansen zich juist achter een stapel boeken om eens lekker binnen of buiten te gaan lezen wat bleef liggen. Met name voor hen ligt het voorjaarsnummer van Bühne klaar.

Opmerkelijk in het voorjaarsnummer maart/april zijn de vele kwalitatief goede poëziebijdragen. In willekeurige volgorde kwamen Frank Heine, tine hertmans, Hans van Willigenburg en Antoine Baars met gedichten. Hans Dütting vertaalde een ballade en traditioneel opent Bühne met een gedicht van Perry Pierik. We kunnen er in ieder geval uit opmaken dat poëzie nog steeds een grote aantrekkingskracht uitoefent op zowel de makers ervan - die het dichten niet kunnen laten - als de lezers. (MdB)






Frank Heine en de gelaagdheid van het bestaan: omzien en weemoed

De recente roman van Frank Heine heeft als titel 'Een gat in de golven'. Is dit een draaikolk? Of duidt de titel op leegte? Het centrale personage Erik leidt een niet al te vastomlijnd bestaan op een oude viskotter en is daar redelijk tevreden mee, totdat hij geplaagd wordt door het verleden. Tijdens een zeiltocht werd een vriendin letterlijk verzwolgen door "een gat in de golven" en verdronk.

Voor Bühne schreef Heine het korte verhaal 'De repetitie'. We zijn gewaarschuwd als we al aan het begin lezen:

'Zijn broek was alweer bijna droog. Hij voelde zich goed. Hij voelde zich geweldig, alsof het grote moment eindelijk zou aanbreken'.

De hoofdpersoon is dirigent van een koor. Hij staat op een verhoging en tikt af. Er valt een geconcentreerde stilte, en dan heffen de sopranen aan in een hemels gezang....

Frank Heine moet het niet hebben van de grote schetsen, de spanning zit bij hem veeleer in de innerlijke monoloog en in kleine observaties. Allen draaie…

De aambeien van Jeroen Bosch

Vorig jaar was de grote Jheronimus Bosch expositie in Den Bosch een hype - wie er nog niet was geweest ging ernaartoe - al moest je ruim van tevoren een ticket bestellen. De celbioloog Antonius F.W. Morselt, die publiceert onder de naam Ton Toutnou, vroeg zich vanuit medisch perspectief af waar Jeroen Bosch (1450-1516) zijn inspiratie vandaan haalde. De virtuositeit van de late middeleeuwer Bosch staat boven iedere twijfel verheven. Maar leed hij misschien aan een kwaal? Had hij een onrustige slaap - waardoor bij hem de slaap/waaktoestand verstoord was?

Het is niet nieuw om beeldende kunst en literatuur (ook) aan de hand van de medische wetenschap te duiden. Vaak levert het interessante nieuwe inzichten op. Toutnou vraagt zich af of Bosch misschien last had van aambeien. Dit geeft volgens hem namelijk een dusdanig brandend gevoel, dat het lijkt alsof er een bijl in het achterste is geworpen.

De samenleving in de late middeleeuwen werd geteisterd door de Pest, wat gruwelijke taferelen…