Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Posts uit september, 2016 weergeven

Highlights bij het vijfde nummer van Bühne

'Zeldzaam zijn zij
De onafhankelijken van geest
Bouwend aan het fundament
van verdraagzaamheid.
Werkend aan een
Europees geweten
in het kielzog van
Erasmus en Montaigne.
Geschaduwd door
Demonenkracht...'

Aldus de eerste strofe in het openingsgedicht van Perry Pierik in het eerste nummer van Bühne, dat in het najaar van 2014 verscheen. Twee jaar verder verschijnt binnenkort alweer het vijfde nummer. Valt er iets aan balans op te maken? Zeker is dat Bühne langzaam maar zeker een plaats verovert tussen andere literaire tijdschriften.Tegelijkertijd onderscheidt Bühne zich door een geheel eigen signatuur. Maar welke contouren tekenen zich af in Bühne? Wat behelst deze eigen signatuur?
Als er één noemer valt te vinden is het wel dat Bühne een podium biedt aan eigenzinnige mensen die het predicaat 'onafhankelijk van geest' zeker verdienen! Het levert in ieder nummer een kleurrijk palet op.

In het eerste nummer een vertaling uit de dagboeken van de dissidente Tsjechische dicht…

Rubén Darío's pleidooi voor kracht

Rubén Darío (1867-1916) was geen bijzonder gelukkig mens. Geboren in León, Nicaragua, verwierf hij weliswaar faam als dichter/diplomaat in Zuid-Amerika, Spanje en daarbuiten, zijn privéleven werd getekend door de vroege dood van zijn eerste vrouw en door alcoholproblemen. Hans Dütting - die een poëzieliefhebber is, met name van Spaanstalige poëzie - vertaalde een gedicht van Darío dat aan zichzelf lijkt gericht: 'Aan een dichter' :

'Niets is verdrietiger dan een reus die huilt,
man van de bergen geketend aan een lelie,
die kreunt, krachtig, robuust, die smeekt
slachtoffer van zijn eigen fatale martelaarschap. (...)

Deze sterke reus die eens leeuwen verscheurde
werd een versleten slaaf, als een broze spinstok.
Hij met zijn vuisten van staal en soepele polsen
lusteloos, terneergeslagen en werkloos.

Een dergelijk dichter is geen man om tapijten te betreden
waar de vrouwen triomferend dansen:
zodat hij stralen afschiet om de schaduwen te scheuren,
zodat hij de verzen schrijft …

Time-out of een roltrap naar de eindigheid...

Het verhaal Time-out van Jan Menting in het voorjaarsnummer van Bühne begint ogenschijnlijk gewoon. Na een autocrash op oudejaarsavond begeeft de hoofdpersoon zich naar café 'De Tijd', hem vroeger welbekend als 'Tijdeloos'. Het publiek is opgewonden en na een poosje houdt hij het voor gezien. Wanneer hij een warenhuis passeert dat nog open blijkt krijgt het verhaal een surrealistische wending: wat is echt, en wat zit misschien in de verbeelding van de hoofdpersoon gedurende de laatste seconden van zijn leven? In ieder geval neemt hij een roltrap die de lezer met een huivering achterlaat...

Jan Menting begon na een loopbaan als docent Franse taal- en letterkunde in het universitaire onderwijs pas laat met verhalen schrijven. Inmiddels publiceerde hij een aantal romans en verhalenbundels. Time-out maakt deel uit van de verhalenbundel Proeven die in voorbereiding is.


Achter de verhalen...

Alle verhalen in Bühne hebben niet alleen een "voorkant" die u leest, maar ook een achterkant, een "maak kant"... Sommige auteurs van de rubriek #Selfie nemen de gelegenheid te baat om een tipje van de sluier op te lichten...Trudy Kunz heeft het bijvoorbeeld in het tweede Bühne-nummer over de vele kleuren van heimwee die haar afwisselend kunnen overvallen. Er bestaat een somber heimwee, als een onbestemd gevoel zonder object dat haar "letterlijk wee kan maken" en haar als een "verraderlijk beest" kan bespringen én een ander, milder soort heimwee. Het Proustiaanse heimwee naar de verloren tijd...We zien hierin meteen een drive voor haar boek Kroniek van een bange liefde...


Wie weet dat Irma Lohman zes zonen heeft en als een moderne familie Von Trapp haar gezin bestiert? Ze is in haar kracht gaan zitten en daaruit ontstond haar boek The voice of leadership. In haar #Selfie laat ze ons delen in haar drijfveren.

Iets anders "achter het verhaal…